Ja już to zrobiłam, i teraz ciężko mi z tego pudełka wyjść.

Och, tak... to bardzo możliwe, i tak łatwo przyswajalne ale ciężkie w praktyce bo strach przyjaźni się ze złem i raczej będzie mi to utrudniał.

Masz rację, to nie zależy od czasu...ale chyba muszę doświadczyć by znów móc uwierzyć.

Sama nie znajdę miłości, to miłość znajdzie mnie. Tak mi się wydaje że w moim życiu jako takim nie ma miłości ona zawsze przychodzi z zewnątrz... Bo darzymy nią kogoś z zewnątrz i wprowadzamy tego kogoś wraz z nią do naszego pustego życia. A ona jak dezodorant w zamkniętej przestrzeni dyfuzją rozprzestrzeni się na całej szerokości, wysokości i głębokości. :)
Teraz jej nie ma.

A w środku cebuli nawet w tej pustej przestrzeni coś jest. Zapewne dusza, której nie widać. Albo małe cząsteczki, których nie widać, a które określają nasze ja: charakter itd itp.
Bo duchy istnieją i tego jestem pewna. :D

My jesteśmy tymi łuskami tej cebuli nie możemy się ich pozbyć nawet żeby zobaczyć co jest w środku. Kreuje nas nasz przeszłość i to jakie mamy zdanie os samych sobie. Nic więcej, bynajmniej tak mi się wydaje :)
Pozdrawiam ^^

Staję sie Twoją wierną ulubienicą.
Piękne...
Piękne.

Im człowiek bardziej poznaje siebie, jest w stanie określić mniej więcej jak mało jeszcze o sobie wie. Sama pustaka, nie jest zwyczajnym brakiem czegokolwiek, a raczej nadzieją na to, czego na razie nie możemy dostrzec.
Chciałabym iść przez życie z zamkniętymi oczami. Chciałabym móc raz chociaż raz dostosować swoje ciało do umysłu, do tego, co mogę odczuwać, ale nie zmysłami. Raz tylko pozostawić w swoim życiu pustkę. Bardzo prostą i wyraźną. Jak najbardziej.

I tak jest. Mimo, że dążymy do tego, dążymy do pełni, stąpamy po wybrakowaniach, po nadobjętościach, przelewach, brakach i powodziach.

Powiedz mi Czarodzieju, czy warto mówić, co chce się robić? Jak? Dostrzegam w swoim życiu coraz więcej, a coraz mniej chcę o tym mówić. To nazywasz tą kiełkującą drobiną?

jak się mieszka w ruderze, to najczęściej chce się z niej wynieść :)

moje. zdjęcie nowe, już się ogarnęłam. jakiś czas temu nie było dobrze, ale teraz już przestaję narzekać

Masz rację, dobrze to ująłeś- jestem lunatykiem. Takiego określenia mi brakowało. W takim razie nie wiele zdziałam będąc w innym świecie. Ale gdy ktoś rogości się wygodnie w Twojej głowie i nie ma zamiaru wyjść to raczej nic się nie poradzi. Z drugiej strony nie chcę go wyganiać...

Co do Twojej opowieści, nie wiem czy mogę się do końca zgodzić z tym, że jesteśmy pustką. Prędzej uznałabym nas za naczynia. Można uwarzyć w nas truciznę, możemy być dla kimś kojącym balsamem lub po prostu zwykłym kubłem na odpadki społeczeństwa. Najważniejsze jednak czym się zapełnimy. Niedawno wylałam z siebie gorycz, teraz powoli zapełniam to nadzieją i coraz większą dawką optymizmu.
I tego życzę Tobie. Optymizmu.

Och, bezczelnie się nie oznaczyłam w poprzedniej notce, nie pozostawiając możliwości odpisania. Wybacz.

Samotność nieodłączną częścią naszego życia.
Od nas zależy co zobaczymy w zwykłych rzeczach, przedmiotach. Ale czy właśnie nie chcemy tak często widzieć pustki? To idealna wymówka na nasze narzekania, niepowodzenia, przeciwności losu, prawda?

Ehh..gdybym jeszcze potrafiła to zrobić ,to wszystko byłoby w porządku..

Dziękuję ,że uświadomiłeś mi ile łusek mam na sobie.

we mnie ostatnio wszystko skrzypi. a cebulą jestem chyba jedną z najgrubszych.
pozdrawiam,
A.