Chciałem opowiedzieć wam o pewnym chłopcu miał 23 lata, a może 7, albo 123..
może to nie był nawet chłopiec, chyba kobieta... albo nie wiem już sam.

Uznajmy że była to czyjaś obecność, obecność która zawsze próbowała zoruzumieć świat, a świat przywitał ją słowami. Każde słowo trzymała w ogormnej szafie (uwielbiam ogormne skrzypiące szafy w których można dosłownie zchować wszystko), szufladkowałą, porządkowałą. Wiedziała już że jak patrzy na kubek to jest to kubek w szufladzie z rzeczami, kuchnią, pojemnikami itd. Tak było z wszytskim bo wszystko miało swoją szufladę, kategorię, etykietę, wszystko było takie znane automatyczne i proste. Znała wszystko wschody słońca były słońca wchodami, rower rowerem, pies psem....

Pewnego razu obecność poszła spać tak bez słowa,  a gdy otowrzyła oczy.. może to nie były oczy może ich nie otowrzyła, nie wiedziała nic bo wszystko było bez słowa tylko była i tylko czuła...

i chciałbym napisać jak piękny jest wschód słońca gdy nie zaszufladkujesz go słowami: patrzyłem przez okno patrząc jak wschodzi słońce.

jak piękny jest wschód słońca gdy o nim nie napiszę, nie powiem nic gdy będę na niego patrzył jakbym widział go peirwszy raz w życiu, jakbym nigdy go nie znał nie znał kolorów, ciepła, światła, roztrzepanych chmur, uczuć które pojawiają się w sercu....Tak jest z wszytkim co pierwsze, czego nie znasz pomyśl że jutrzejszy dzień i wszytko co w nim spotkasz będzię tym kolejnym z pierwszych dni stworzenia świata.

BYĆ PRZEBUDZENIEM !