przyszedł czas nocy pośród dróg co szemrały sypiącym się wrześniowym liściem.
złoto księżyca przebite rzuconym w niebo kamieniem przez małego chłopca - poszukiwanie szczęścia pośród ciemności, wiara jak akt wandalizmu. Dziewczyna śpiąca w cieniu wieży a w jej oczach chłopca postać (drogi w życiu są coraz bardziej równe i proste jednak ta którą tworzą senne marzenia to bezkresna rzeka niedokończonego przez ludzi świata).

Czekam na przebudzenie
pomiędzy 3 a 5 nad ranem jesiennej nocy
otworzę na oścież mgła okno zamazane
i pofrunę

do
Ciebie...

na ciepłą marzeń zieloną herbatę.

A jeśli stanę się deszczem?
gdy skończy się nasz świat ,
deszczem Spadających Aniołów
kroplą wody której pragnie kwiat.


A jeśli stanę się rzeką
i będę biegł przed siebie,
miłości pełny po same brzegi
znajdę w końcu ocean – Ciebie


REF:
A jeśli życie skończy się wierszem
Pisanym nocą pośród gwiazd
Stanę się potężnym drzewem
Kończąc wersem ziemski czas


Bądź zawsze słońcem
ponad chmurą wiernie świeć,
pragnieniem drugiego człowieka
aby na skrzydłach mógł się wznieść

Bądź zawsze z mną
nawet gdy wierszem się stanę,
z wydartą łzą Twojej źrenicy
po cichutku na kartkę upadnę.

Przebudzenie

W zaroślach linii papilarnych
w wszechświecie Twojej dłoni,
na łodzi marzeń żeglarz- dotyk
jak Piotruś Pan marzenia goni.

Przez sen zmęczonej, rudej głowy
zamknięte okno drgającej powieki,
kradnie podniebnym spacerem
codzienne smutki, troski i lęki.

Uśpiony świat księżyca kołysanką
w głębi poduszki zatopiony czas,
w podniebnym locie dwóch nietoperzy
pachnący w koszuli świerkowy las.

Skrzypienie drzwi za późna porą
w czarnych dziurach robaczków szmer,
statek snu na morzu nocy
a w sercu trzymasz jego ster.

Tylko w ciszy rozmieniasz świat
na progu nocy gdy nie śpią czarodzieje,
jedna chwila wiecznie trwa
gdy Twoje życie to przebudzenie.