nieobecność ...
1 nieistnienie nie oznacza NIEOBECNOŚCI - jeśli powiem Ci przyjacielu: "kwartyminna" swoją wyobraźnią będziesz sięgał w dalekie światy kształtów i kolorów "kwartominni" lub z powodu zmęczenia jak czarodziejską różdżką wrzucisz "kwartominnię" w gigantyczną wieżę babel słów, słowników ...
a przecież "kwartominnia" już istenieje w Twoich słowach palcach i głowie.


2 NIEOBECNOŚĆ to nie jest niewidoczność. "widzę cię" magiczne słowo przebudzenia oznaczające wizualne istnienie materialne jednak człowiek jako mieszanka zmysłów za zamkniętymi oczami potrafi zobaczyć więcej, sięgnąć dalej i zagłębić się w niewidzialności

3 może zapytasz się mnie a co ludźmi których nie ma ? przecież oni są nieobecni
przecież nie istnieją? są niewidzialni?

ok masz racje i jej nie masz
mówiąc o czymś sprawiasz że to istnieje TY też kiedyś nie istniałeś byłeś niewidzialny a jednak dziś jesteś obecny dlatego patrz punkt 4

4 NIEOBECNOŚĆ w czasie - jeśli przyjacielu powiesz mi ile lat ma wieczność ile godzin sekund a może dni gdy zamykasz świat w jednym zegarku w jednym okrążeniu wszytko znika raz jest a drugim razem już nie ma. chwila to nie kropka w Twoim zeszycie lecz przerwa w niekończącym się zdaniu : ja żyję

jeśli powiesz mi to ... to jesteś właśnie NIEOBECNY


NIEOBECNOŚĆ TO NASZA OBOJĘTNOŚĆ: WIDOCZNOŚĆ, ISTNIENIE, CZAS

BO GDY RZECZĄ SIĘ STAJESZ I NIE POTRAFISZ ZAPRZECZYĆ SAM SOBIE
STAJESZ SIĘ NIEOBECNY W PRAWDZIE I W KŁAMSTWIE
PO PROSTU:
ŚWIAT NIE OPIERA SIĘ NA CZYSTEJ BIAŁEJ KARTCE WYPEŁNIANEJ KOLORAMI
A NIEOBECNOŚĆ TO TWOJA CODZIENNA PRZEŹROCZYSTOŚĆ

Ikar

popatrz na mój świat
poparzony zatopiony człowiek
wśród pustynnych mgieł
budzisz się w nieugaszonej ciszy

globalne ocieplenie Twojego serca
wypalone tajgi ludzkich istnień
zburzone przyjaźni mosty
wezbraną rzeką ludzkiej nienawiści

świat umiera w Twoich dłoniach
bez wyciągniętego ku niebu miecza
pracujących pełna parą fabryk śmierci
i kominów dymiących zmęczonymi ciałami


Chcesz być wolny jak Ikar
przemoczyłeś skrzydła w nadziei
stopiłeś wosk codzienności
to Twój pierwszy lot marzeń sennych
rozbity o skały powszechnej miłości.

"chciałbym ścisnąć Ci serce tak do bólu.."


skurcz i rozkurz o to prawo pędzenia siecią tunelów i autostrad małych drobin Twojego życia. nie ukrywam jesteś powszechną pompą!

przetaczasz przez swoje życie cały świat, setki ludzi na małych łodziach ważnych jak soczyste bąble powietrza lub wirusowate uśmiechy na wypiętych plecach. to morze czasem zalewa Twój jedyny brzeg - ostatni smakujący skrawek świeżego chleba maczanego w porannej kawie. i wtedy staję nad przepaścią z której rozlewa się słońce w kolory nocy aby z poczwarki zakutej w kaftan bezpieczeństwa - ucieczki przed światem przerodzić się w marzeń motyla. niechybny lot w pierwszy dzień po stworzeniu świata , jak Ikar uniesiony Twoją wiarą zanurzasz swoje serce w ciemności aby potem uciec do nieba.

JA drążę swoje przepaści, głębokie nocy i mroki. gdzieś kiedyś trzeba w końcu upaść i z cienkiej nici światła przywiązanej od szpulki nadziei do wiary nogi, pleść nowy kokon ...

bo tylko tak rodzą się skrzydła
gdy własną nadzieją w ludzi wierzysz.

przesypane morzę ponad głową. pomiędzy przyćmionym słońcem a wychudzoną od miliona dziennie wpylanych papierosów ziemią wyrasta z ziarenka fasoli zielony księżyc. To nie czar lecz Twoja wyobraźnia, pochylony nad łóżkiem szukający wieczornej modlitwy zwykły człowieku. to nie czar lecz Twoje marzenia są przyczyną powszechnego przyciągania ku sercu raz pełni a raz innym razem świetlistego rogala.

w mojej wędrówce pojawia się ciemność. opieram się na ostatnim skrawku światła, na białej kwitnącej moją wiarą lasce która wrasta w w Twoje - wasze serca...

chcę otworzyć szeroko oczy aby złapać ten wiatr pomiędzy nie wygaszone przez ludzkość powieki
i w zielonym słońcu sadzić marzenia
w Twoim sercu i wodzie Twojej duszy ...

Czarodziej...

Jeżeli jesteś kroplą ,
Kroplo krwi w morzu Warszawy .
Pośród wysp zrujnowanych kamienic
Powstań!

Jeżeli jesteś obłokiem ,
Obłoku pyłu i dymu płonącej stolicy.
Pośród bieli i czerwieni nieba flag
Powstań!

Jeżeli jesteś kulą,
Kulo śmiertelna w deszczu Powstania.
Pośród dłoni którymi śmierć miłość prowadzi
Powstań!


Jeżeli jesteś kotwicą,
Kotwico znaku walczącej Polski.
Pośród mundurów i gruzów miasta
Powstań!


Jeżeli jesteś Polakiem,
Polaku współczesnego świata
Pośród huku alarmowych syren

Tylko na chwilę…

Powstań!