wyciągam najdłuższy palec po odrobinę nieba wspinając się na czubkach butów
rozciągając do granic możliwości wszystkie kręgi

lecz ciągle mi pozostaje mocny grawitacji dotyk
wieczne zjednoczenie uniesienia z ziemią - od samych spodów stóp otarcie przez wilgotną glebę.

wracam do korzeni

dąb który w swojej sile zielonym najwyższym liściem podpiera strop niebieski
wznosząc się ku słońcu coraz głębiej drąży ziemię

solidny fundament to nie czas pierwszych wzrostów - szukasz kropli wody, stając się silniejszy drążysz głębiej i głębiej aby zaspokoić pragnienia; rośniesz z czasem nakładających się słoi i na końcu podpierając wieczność sięgasz głębiej niż zaczyna się życie, aby nie runąć w swoje potędze pod naporem burz i wichrów.

Ty jesteś człowiekiem pamiętaj zaś: aby mierzyć wysoko nie należy wracać do sowich korzeni lecz korzeniem zagłębiać się w siebie.
"to co na górze tak i na dole.."
przeszłość do kruchy fundament
lecz dzisiaj to co jutrem się staje
wczoraj będzie
kolejnym dla wiary w siebie korytarzem

popatrzę na siebie z kosmosu
w końcu jestem cząstką wszechświata


miłość to siła na biegunach atomów łącząca cząsteczki w jedno życie


bądź jednością w mnie
niezależnie od czasu, myśli i spolaryzowanego miejsca naszego spełniającego się marzenia...

droga Gwiazdo

wszyscy tu na ziemi jesteśmy słońcami , jednak wobec prawa powszechnego ciążenia niebo jest pod naszymi głowami.

- w brudzie zmrużonych powiek zatrzymałem właśnie chwile

powiedział ...

- nie widzę do dziecka ale dźwięk samotności nietłumiony parą palców na strunie przemoczonych wiarą skrzypiec podrywa mi ku niebu powiekę


(piszę dziś przyszłość, do Ciebie - kocham spełniające się marzenie )

kołyska wygasła, bajki dobrej matki stare jak Twój sen.

- to nie możliwe !!

- to nie możliwe ....

powiedział księżyc do słońca, gdy odgryziony przez mrok zagubiony pośród majowych burz przeszedł w świt.
Zobaczył otwarte oczy ojca i matki wypełniające się rzeczywistością, od czarnej gorącej kawy po same brzegi ciężkiej codziennej pracy w imię własnego życia. nozdrza rozwarte gaszące ruch przegrzanej nocą piersi wciągając w głąb człowieka promyki światła to wszytko wypełniło pustkę księżyca.

- to nie możliwe że ludzie mają dwa życia
życie świtała i życie ciemności sen i materialną rzeczywistość

Ponad ciemnym lasem podniosło się słońce przywitane pokłonem skoszonych traw oddechem tętniące śpiewem ptaków lasu. opowiedziało:

- dawno dawno temu nie było światła i ciemności
nie było dobra ani zła
nie było nocy ani dnia
nie było pełni ani pustki
nie było życia ani śmierci
była tylko miłość

dawno dawno temu jest teraz , jest dziś
człowieczeństwo to nie postrzeganie świata, doświadczanie, myślenie , uczucie...
bo wszystko to jest jedno
tak jak światło nie może istnieć bez ciemności
tak też człowiek nie może istnieć bez miłości

a życie mój mały z kolei polega na tym ,aby pomiędzy tymi dwoma istnieniami znaleźć przejście na drugą stronę...