Przez próg w kącikach nocnego zapomnienia przechylił się księżyc.
- kim jestem nocy??

przyszła mroczna, w skąpej bezgwiezdnej bieliźnie z uchem czarnej dziury i powieką otwartą od końca świata do nieskończoności.
odpowiedziała nieśmiało zawstydzona jego pełnią :

- jesteś moim kochankiem ...

i błądzili pomiędzy czasem uwodząc jaskrawym światłem nie na żarte komary, przepalając zalotne odwłoki świetlików, aby złączyć się w całość pod kocem chłodnej pooranej mgły zaskoczonej oddechem rosnącej rosy.
i tylko jedno wypowiedziane o świcie słowo:
- przejście...

zapada zmrok na pustyni, to nie ciemność wyłania się z ostatniej jasnej koszuli światła lecz pochylony ku ziemi, zgarbiony staruszek mrok. A Ty jesteś wędrowcem wśród karawan beduinów krocząc stale wydeptaną w piasku ścieżką, w trosce o własne bezpieczeństwo zabłądzenia w życiu. Poszukiwaczu oazy, kropel natchnionego wody przeźrocza powiedz dokąd zmierzasz?

.....

w imię odwiecznej człowieka pielgrzymki przychodzą chwile gdy na pustyni zapada zmrok. krzaczaste brwi Twoich myśli objedzone z ostatków tlącej się zieleni rozkwitają nocą ponad zamknięta burzową powieką. to tylko chłód wiecznej pustki, powszechnej wrzawy piasków wznoszących się falami na ugaszonym, stygnącym morzu. I tylko wody brak gdy zapada sen, pośród warg rozgwieżdżonych suchości bruzdami poszukujesz bliskości. nadchodzi chłód delikatny jak śmierć na przekór upalnego dnia.chowasz pod kocem na przeciw płomienia serce zagubione wśród nieprzebranych ziaren piasku.


jestem pustynią z nieugaszonym pragnieniem serca .....