Pamięć

Z Twoich skrzydeł pada deszcz
kiedy chmur na niebie brak,
serce w nadziei zawsze wznieś
by nie upadł w tobie ptak.

W horyzoncie świat skończony
zegar kradnie każdy dzień,
przejdź odważnie na drugą stronę
zostawiając wierny cień.

Podnieś głowę ponad chmury
i przed siebie wiernie idź,
burząc pomiędzy ludźmi mury
zapalając pamięci znicz.

Gdy powróci zmarszczek mgła
i znów spowije smoleński las,
zamykając oczy spotkasz czule
tych dla których zatrzymał się czas.

pamiętam jak kiedyś napisałem:


Katyń

Zakwitł miłością las
Powstał z ziemi opieczętowanych tłum
Wypełnił się już apokalipsy czas
Przez tysiące dziurawych głów.

Podniósł się z ziemi oficera trup
Nadchodzi świętych ciał Zmartwychwstanie
Z radości upadł w nowy grób
Szepcząc: „Wierzę w żywot wieczny amen”

Ciała wilgocią ziemi pachniały
Marszem ruszył oddział do nieba
Tłumy ludzi przez dziury spoglądały
Jak wielką ofiarę za wolność złożyć trzeba

Kiedy świat zapłoną nienawiścią
Oni z miłości karabin ściskali
Prowadzeni matki nocną modlitwą
Wśród tłumu pocisków do snu się kładli.

Nadzieja na wschód ich prowadziła
Wierzyli w honoru siłę
I droga nagle się skończyła
Gdy brat bratu wykopał mogiłę

w dłoni różaniec Związane ręce
Pistolet do głowy przyłożony
I upadło w ziemię Polskie serce
Jak kamień w ciemność rzucony

Piach milczał tylko drzewa szeptały
Aż poroniła gleba człowieka
No to co że dziś o tym pamiętamy
Skoro inni nie mają sumienia

Nikt nie ma prawa strzelać komuś w łeb
Katyński las to prawda święta
Z ziaren życia piecze się chleb
Niech moja Polska zawsze o tym pamięta.