nie pytaj mnie nigdy od drzwi, o stary dębowy próg, rozsechniętą granicę pomiędzy moim a Twoim życiem. To nawiedzony dom nocy pęłnej zmysłów, ślepych wędrówek od ciała do ciała, zwiedzanie ogromnych pokoji, mebli, rzeczy - nadzieją palców i zawierzeniem się dłoni. 

To nie sen gdy budzisz się  w innym człowieku, a może raczej w jego opakowaniu.

Pukasz z ciekawości, chcesz wejść w mnie zrozumieniem, definicją życia i świata lecz wiedz, że stary skrzypiący dom to Twoje serce. 

Zamieszkałem przyjacielu w Twoim sercu, opętanym, nawiedzonym tak starym i spruchniałym, że co noc do niego kołaczesz jak do staruszka mieszkającego od wielu lat samotnie, bez najbliższej rodziny. Pukasz nie z torski o jego zdrowie lecz po to aby sprawdzić tylko czy jeszcze żyje.. czy jeszcze bije...