szelest liścia, mruczenie kota, gwizd czajnika, tak bardzo nam się wydaje że słyszymy ..... Głusi jak pień zawierzają się słową czy jesteś pewna / pewny, że właśnie teraz czytając te słowa słyszysz mnie w swojej głowie?
słyszysz wyobrażając sobie wielką napuchniętą głowę, a w niej małego człowieka mówiącego do Ciebie wieloma myślami, słowami czy odczuciami?
Moi kochani głusi jak bardzo wszytko opiera się na słowach. Tak wiele mówimy o życiu, miłości, szczęściu, cierpieniu, codziennych naszych sprawach, historiach. Co tak naprawdę słyszymy, czyż nie to co według naszego pozornego doświadczenia można podzielić na TAK i NIE. Nie znamy się wogóle na życiu, nie znamy się na prawdzie bo prawda to nieustanne poszukiwanie, a nie zawierzenie się racjom, definicjom, poglądom. Nasze serce to śmietnik myśli, wybieramy z niego różne porzucone skarby, które nie są już nikomu potrzebne nawet nam ale fajnie wyglądają w naszym życiorysie: dawne miłości, wspaniałe przeżyte chwile, zgromadzone miarą pragnień rzeczy i sukcesy. To nasze wielkie wysypisko śmieci, bezdomnych,biednych ludzi na którym tylko dzięki wszystkiemu temu co odrażające, okropne i bolesne potrafimy doszukać się nielicznych, niezywkłych skarbów. Potrafimy je zauważyć i usłyszeć, jednocześnie głusząc i niewidząc.
A przecież tuż za ogordzeniem wsypiska doświadczeń rosną drzewa, trawa jest zielona, śpiewaja ptaki, mieszkają ludzie. Wystarczy po patrzeć, wystarczy posłuchać nie rozumiejąc nic , kochając wszystko. Prawda którą wydaje się że sami odkrywamy wymaga wiary, a nie zawierzenia. Zawierzenie to niepewność to zaufanie słowom, a prawda nie jest żadnym z słów. Możecie zawierzyć kolejnej mojej notce lub przyznać rację lub zaprzeczyć, możecie mnie słuchać, czytać, kochać lub nienawidzieć - nie dbam o to bo czy to ważne ?
Uwierzyć musisz sam, sam skoczyć o tyczce nawet jeśli nie jesteś atletą. Wygiąć całe życie, naprężyć serce, rozpędzić czas no i hop!! To prawda aby przez chwilę lecieć można np, skoczyć o tyczce kto nie wierzy niech spróbuje.
Odczuwam szczęście jest bardzo dla mnie czułe. Odpowiadając Agato na Twoje pytanie czuję, że być dorosłym tzn być szczęśliwym. Spotykamy ludzi wobec których odczuwamy silne uczucia, myślimy o nich cały czas, czujemy motylki w brzuchu, marzymy o pocałunku dotyku nagiego ciało, wydziela się w nas tak wiele rekacji biochemicznych, ratunku! płoniemy!
Biochemiczne rekacje naszej duszy = brak słów + szczypta szczęścia.
Czytam sporo mądrych i ważnych dla mnie książek co dla mnie zaskaujące nic z niech nie pamietam ale wszytko rozumiem. Dltaego szanując ten dziwny proces nie chcę sypać pięknymi i mądrymi cytatami to było by włąśnie zawierzenie się czyjeś książce czyimś słowom. Prawda dojrzewa a ja dorastam z nim jak wspomniałem stałem się czuły i odczuwam szczęście. Nie zaprzeczę że brakuje mi w życiu kobiecej dłoni, jej dotyku na moich plecach, zapachu perfum, zaplątania się w długie włosy, pocałunku, bliskości...
Nie jest to brak który powoduje poczucie utraty czegoś lub kogoś, nie jest to brak który powduje pragnienie czegoś lub kogoś dla siebie, nie jest to brak lecz tęsknota za tym co nieznane i prawdzie...
Za tym czemu się nie zwawierzyłem ale w co uwierzyłem, patrząc i słuchając głocho-ślepo życia....
Nastrój:
![]()
tagi:
