Gdyby dusza nie była ograniczona przez nieraz toporne ciało, to pewnie szybowałaby swawolnie.
Piękna piosenka, choć kojarzy mi się ze smutkiem i niedoścignionymi marzeniami, które wrastają w człowieka w miarę rozczarowań zrządzonych przez rzeczywistość.
Choć może to tylko jesienny pesymizm, wybacz.

Tak więc życzę Ci tych wysokich, nieograniczonych niczym lotów z całego serca.
Może i mi się to kiedyś uda..

chciałabym odfrunąć właśnie niczym biedronka. ale wiesz... wczoraj zdarzyło się coś ładnego. w bardzo smutny i ciemny dzień, kiedy bolał nawet uśmiech - przyfrunęła taka biedronka i usiadła na mojej dłoni.

dziś świeci słońce mój Czarodzieju

Czarodzieju,
nie wiem czy drastyczny. Mnie bynajmniej wyłączył.
Sprawiłeś, że poczułam taką pełną wszystkiego pustkę. Tak, wiem. Samo siebie zaprzecza. Przyznam, że nie takiej odpowiedzi się spodziewałam. Powinnam się czegoś spodziewać?
Teraz nie wiem już nic.
Wiktoria.

'odfrunąć i mknąć pełną gwiazd nocą
w woali z wiatru i pyłu'
przypomniał mi się fragment wiersza:)
W kwestii niekomentowanego przeze mnie jeszcze całokształtu - jeśli znów napiszę: dziękuję, magia, nostalgia i uśmiech, to będzie to nudne, co?

niech unosi cie wiatr;p

Awesome Post. I add this Post to my bookmarks.