Ikar

popatrz na mój świat
poparzony zatopiony człowiek
wśród pustynnych mgieł
budzisz się w nieugaszonej ciszy

globalne ocieplenie Twojego serca
wypalone tajgi ludzkich istnień
zburzone przyjaźni mosty
wezbraną rzeką ludzkiej nienawiści

świat umiera w Twoich dłoniach
bez wyciągniętego ku niebu miecza
pracujących pełna parą fabryk śmierci
i kominów dymiących zmęczonymi ciałami


Chcesz być wolny jak Ikar
przemoczyłeś skrzydła w nadziei
stopiłeś wosk codzienności
to Twój pierwszy lot marzeń sennych
rozbity o skały powszechnej miłości.