"chciałbym ścisnąć Ci serce tak do bólu.."


skurcz i rozkurz o to prawo pędzenia siecią tunelów i autostrad małych drobin Twojego życia. nie ukrywam jesteś powszechną pompą!

przetaczasz przez swoje życie cały świat, setki ludzi na małych łodziach ważnych jak soczyste bąble powietrza lub wirusowate uśmiechy na wypiętych plecach. to morze czasem zalewa Twój jedyny brzeg - ostatni smakujący skrawek świeżego chleba maczanego w porannej kawie. i wtedy staję nad przepaścią z której rozlewa się słońce w kolory nocy aby z poczwarki zakutej w kaftan bezpieczeństwa - ucieczki przed światem przerodzić się w marzeń motyla. niechybny lot w pierwszy dzień po stworzeniu świata , jak Ikar uniesiony Twoją wiarą zanurzasz swoje serce w ciemności aby potem uciec do nieba.

JA drążę swoje przepaści, głębokie nocy i mroki. gdzieś kiedyś trzeba w końcu upaść i z cienkiej nici światła przywiązanej od szpulki nadziei do wiary nogi, pleść nowy kokon ...

bo tylko tak rodzą się skrzydła
gdy własną nadzieją w ludzi wierzysz.