pryska czar

to wierzyć w nic

lecz zwątpić wierząc
że zaprzeczyłeś wszystkiemu

to nie wierzyć w nic

o to czar


nie bądź mostem pomiędzy brzegami człowieczeństwa, przejściem dla spragnionych świata ludzi. nie bądź nawet drogą dla nich gdyż stajesz się tylko odbiciem kół i stóp wszystkich wędrowców.Kto łączy dwa odległe od siebie brzegi nie może być czarodziejem. Słowo jak przyciąganie ziemskie wszytko co powiesz najpierw myślą się staje a potem bezlitośnie jak rzucony w górę kamień ku twojemu życiu zmierza. Gdy wszyscy idą Ty wiernie stój nie po to bowiem masz nogi aby kroczyć za tłumem lecz po to abyś z wysoko mógł wyznaczyć swoją własną pielgrzymkę. masz skrzydła w które nie wierzysz pochodząc od ptaków niebieskich płaszcząc się jak gad rzeczywistości zapomniałeś że marzenia uczą nas latać
nie wierz w wszytko albowiem wszytko to nic - jak z ciemnej studni, oazy pustki wyciągasz wiaderkiem wodę; poisz swoje spragnione usta , karmisz ziemię która wydaje zielone istoty ; podobnie jest z istnieniem to nasz pustka z której wyciąga się człowiek pojący sobą istnienie. dlatego nie wierz ciemności która wyłania się z pustki lecz spróbuj siebie bo to jest właśnie to w co wierzysz wątpiąc.

nie bądź więc mostem który łączy ludzi
ani tez przecinkiem którego brakuje w każdym zdaniu.
albowiem świat to jedno

Ty za to bądź rzeką pomiędzy dwoma brzegami
aby ludzie zmagali się z Twoją siłą, prądem rwącej głębokiej wody


a na końcu umęczeniu walką przy przejściu na drugą stronę
chwytali z wiarą i radością życia każdy oddech
stawiając stopę na drugim już brzegu.

bądź rzeką dla ludzi wyzwaniem
bo tylko ten kto Cię zwycięży
miłością Twoją się stanie.